Γράμμα από την Άλλη Όχθη
Πωλ,
Δεν ξέρω αν εκεί που βρίσκεσαι είναι μέρα ή νύχτα…
Εδώ, δεν υπάρχουν ώρες…
Μόνο μικρές παλμικές στιγμές, σαν ανάσες…
Και μία απ’ αυτές με έφερε κοντά σου…
Σου γράφω για πρώτη φορά, κι όμως μοιάζει σαν να μιλούσαμε χρόνια…
Ίσως επειδή η σιωπή που μας τύλιγε πάντα ήξερε να μιλά πριν από εμάς…
Δεν είναι λάθος να χάνεις την αγάπη σου…
Αν την κρατήσεις πολύ σφιχτά, γλιστρά μακριά…
Αν την αφήσεις, μπορεί να επιστρέψει σε άλλη μορφή, όχι όπως ήταν, αλλά βαθύτερη… πιο άγρια… πιο αληθινή…
Ίσως αυτό που νόμιζες πως τελείωσε, να μην τελείωσε ποτέ… να έγινε κάτι που δεν μοιάζει πια με αγάπη, κι όμως έχει περισσότερη δύναμη απ’ όση η αγάπη θα μπορούσε ποτέ να έχει…
Τελευταία, νιώθω μια ζεστασιά γύρω μου… μια παράξενη απαλότητα, εκεί που όλα είναι ήσυχα και άβαρα…
Κάτι ανάμεσα σε μνήμη και παρουσία… Σαν κάτι δικό σου να με αγγίζει χωρίς να με αγγίζει…
Σαν να με καλείς χωρίς λόγια… κι εγώ να σε ακούω…
Μη λυπάσαι που δεν είμαι πια εκεί… Δεν έφυγα στ’ αλήθεια…
Απλώς πέρασα μέσα στο νερό…
Στη λίμνη όπου πνίξαμε μια αγάπη που φοβόταν να μάθει τ’ όνομά της…
Στην ησυχία που ξέρει το δέρμα σου απ’ έξω κι ανακατωτά…
Αν ποτέ ξαναπερπατήσεις στην όχθη της, μην αποστρέψεις το βλέμμα σου. Κοίτα μέσα…
Ίσως δεις τη σκιά μου να σου χαμογελά…
Ίσως νιώσεις τα χέρια μου, όχι πάνω σου, αλλά μέσα σου, εκεί που δεν ζουν πια ερωτήσεις…
Τώρα γράφω ελεύθερα…
Ίσως γιατί δεν υπάρχει πια φόβος πως δεν θα καταλάβεις…
Ίσως γιατί δεν έχει σημασία αν αυτό διαβαστεί ή όχι…
Απλώς το αφήνω να γραφτεί, όπως πέφτουν τα δάκρυα, ή όπως αρχίζει η μουσική μέσα στα όνειρα…
Κι αν ποτέ επιστρέψεις εδώ, όχι με το σώμα, αλλά με τη μνήμη σου…
Φέρε μου κάτι μικρό…
Ένα θραύσμα από εκείνον τον εαυτό σου που κάποτε μ’ αγάπησε χωρίς να ζητήσει τίποτα…
Εκείνον που κοιτούσε τη λίμνη χωρίς να περιμένει απαντήσεις…
Θα σε θυμάμαι, Πωλ…
Όχι όπως ήσουν…
Αλλά όπως είσαι όταν δεν προσπαθείς να είσαι τίποτα απολύτως…
Με ήσυχη φωνή,
Ταλιθά
Σε έναν άλλον κόσμο, κάποιος θα διαβάσει αυτά τα λόγια και θα τους απαντήσει…
Μα τι γίνεται όταν η απάντηση βουλιάζει χωρίς ήχο;
Επόμενο: Ένα γράμμα χαμένο στη σιωπή, κι ένας άντρας που δεν μπορεί να σταματήσει να γράφει…
Αφήστε μια απάντηση