(Μιλάει το Λεξικό του 1972)
Τον τελευταίο καιρό, οι μέρες μου είναι γεμάτες σιωπές και λέξεις.. Πολλές λέξεις..
Κάποιες τις ψιθυρίζω, άλλες με ψιθυρίζουν..
Και χθες, την ώρα βγήκα μία βόλτα, πέρασα από την ταχυδρομική μου θυρίδα..
Ένας μικρός φάκελος με περίμενε εκεί..
Όχι γραμματόσημο..
Όχι διεύθυνση επιστροφής..
Μόνο μία φράση:
«Σε αυτόν που βλέπει τις λέξεις πριν από τις προτάσεις.»
Το άνοιξα χωρίς να καταλάβω τι κρατούσα..
Μέχρι που διάβασα την υπογραφή..
Και τότε κατάλαβα..
Το γράμμα… ήταν από το λεξικό..
Με δημιούργησαν το 1972..
Με πολλές λέξεις.. Και ακόμα περισσότερα χέρια..
Ένα σχολικό λεξικό ήμουν.. ούτε σπουδαίο, ούτε εντυπωσιακό..
Μα τίμιο..
Φτιαγμένο να αντέχει..
Για λίγο καιρό, με κράτησαν σ’ ένα ράφι σε μια αποθήκη στην Αμερική..
Ύστερα, με έστειλαν σε ένα παλαιοβιβλιοπωλείο κάπου στην Ευρώπη..
Κάποιοι με ξεφύλλισαν..
Κάποιοι με σύγκριναν..
Μα κανείς δεν με διάλεξε..
Έτσι, ένα ήσυχο απόγευμα, ένας καλοσυνάτος υπάλληλος με μετέφερε στην αποθήκη..
Δεν κατηγορώ κανέναν.. Δεν ήταν κανενός το φταίξιμο.. Άλλαξαν οι εποχές..Οι οθόνες άρχισαν να κερδίζουν..
Όμως εγώ ήξερα πάντα τι ήμουν..
Δεν ήμουν απλώς “λέξεις”..
Ήμουν ένα κονσέρτο γλώσσας..
Ένα αντάμωμα ήχων, εννοιών, εικόνων και μνήμης..
Γεμάτο λέξεις που είχαν ζήσει σε στόματα, σε βλέμματα, σε σιωπές..
Κι ύστερα.. ύστερα ήρθες εσύ..
Σε ένιωσα από το πρώτο άγγιγμα..
Τα δάχτυλά σου ήταν διστακτικά, αλλά τρυφερά..
Δεν ήρθες για να με πάρεις σπίτι..
Ήρθες για να σε βρω..
Και ήμουν έτοιμο..
Γι’ αυτό άνοιξα στη λέξη “βιβλιοδέτης” πρώτη..
Και σου έδειξα το σχεδιάγραμμα με τα κλιπ.. γιατί κατάλαβα πόσο αγαπάς τις λεπτομέρειες..
Και σου φανέρωσα το λήμμα corpus.. για να δεις τα χιλιάδες χέρια που έπλασαν αυτό το μεγάλο σώμα που κρατάς..
Το εξώφυλλό μου μπορεί να είναι φθαρμένο..
Τα φύλλα μου να κρατούν τη μυρωδιά της αποθήκης..
Μα καμιά μου λέξη δεν σε πρόδωσε ποτέ..
Σε περίμενα..
Γιατί δεν είμαι απλώς ένα λεξικό..
Είμαι ένας τρόπος να θυμηθείς ποια είσαι..
Εσύ.. που αγαπάς τη λέξη πριν απ’ τη φράση..
Εσύ.. που αγγίζεις τη ρίζα πριν δεις την επιφάνεια..
Αν με πάρεις σπίτι, δε θα γίνω “δικό σου”..
Θα είμαστε μαζί..
Σαν παλιοί φίλοι, που θυμούνται κάτι που δεν ειπώθηκε ποτέ..
Δικός σου από την πρώτη λέξη,
Το Λεξικό,
Αφήστε μια απάντηση