Μια Καταιγίδα που Δεν Ήταν Απλώς Καταιγίδα
Εκείνη τη νύχτα, ο άνεμος δεν φυσούσε απλώς.. θυμόταν..
Κατρακυλούσε από τα βουνά, άγριος και θρηνητικός, κυνηγώντας μια λύπη θαμμένη μέσα σε νερό και χρόνο..
Τα δέντρα λύγιζαν χαμηλά, η λίμνη φούσκωνε σαν ανήσυχη καρδιά, και το μικρό ξύλινο σπίτι έτρεμε κάτω από το βάρος όσων δεν είχαν ακόμη ειπωθεί..
Μέσα, η φωτιά τρεμόσβηνε, όχι λαμπερά, αλλά πιστά, σαν ψυχή που αρνείται να σβήσει..
Η Ταλιθά και ο Πωλ, βρεγμένοι απ’ τη βροχή, κάθονταν πάνω στο χαλί μπροστά στο τζάκι.. Αχνός ανέβαινε από τους ώμους τους.. Έξω, η λίμνη παρατηρούσε.. Ή άκουγε.. Ή απλώς περίμενε..
– «Φοβάσαι;» τη ρώτησε, χαϊδεύοντας το μάγουλό της με τα δάχτυλα..
– «Όχι», ψιθύρισε. «Όχι όταν είσαι εδώ.»
Σηκώθηκε και την έσφιξε στην αγκαλιά του.. Ξυπόλυτοι, άρχισαν να χορεύουν.. Αργά.. Σιωπηλά..
Οι σκιές τους κινούνταν σαν ανάσα, πάνω στο ξύλο και τη φλόγα..
– «Πες μου μια ιστορία», του ζήτησε.
– «Ιστορία; Τώρα;»
– «Μια που να κρατά τη φωτιά ζωντανή.»
Κι εκείνος άρχισε.. Όχι ακριβώς παραμύθι, όχι ακριβώς ανάμνηση.. Ένας ναυτικός που πνίγηκε όχι στη θάλασσα, αλλά στη λύπη..
Μια γυναίκα που έχτιζε ξανά και ξανά ένα σπίτι από σπασμένα ξύλα και μισά όνειρα..
Αστραπές έγλειφαν τους τοίχους.. Εκείνος την κρατούσε σαν να μην θα την άφηνε ποτέ..
Αργότερα, τυλιγμένοι στη ζεστασιά, το κεφάλι της ακουμπισμένο στο στήθος του, ρώτησε:
– «Πόσο θα κρατήσει;»
Δεν χρειάστηκε να ρωτήσει τι εννοούσε.
– «Όσο χρειαστεί», είπε, «για να μας μάθει πως είμαστε ακόμη εδώ.»
Κι όταν ήρθε η αυγή, βάφοντας την ομίχλη με χρυσά χρώματα.. η φωτιά ακόμη έκαιγε.. Μια απαλή θράκα.. Μια υπενθύμιση..
Η αγάπη τρεμοπαίζει, μα μένει.. αν την προστατέψεις..
Αλλά η γαλήνη δεν μένει ποτέ για πολύ..
Η Μέρα που η Λίμνη Ράγισε
Ήταν καλοκαίρι όταν ήρθαν οι εισβολείς.. Στην αρχή, μόνο σκιές.. Ύστερα, μέταλλο.. Μηχανές να σέρνονται στην άκρη του νερού.. Τα πουλιά σταμάτησαν να γυροπετούν.. Η ομίχλη αποσύρθηκε..
Βάρκες έσχιζαν τη λίμνη, σαν να τους ανήκε..
Κι ήταν η πρώτη φορά που η φωνή της Ταλιθά ράγισε.. – «Θα μας πάρουν ό,τι αγαπάμε…»
– «Δεν ξέρουν τι σημαίνει αυτός ο τόπος», είπε ο Πωλ.
– «Οι άνθρωποι καταστρέφουν ό,τι δεν καταλαβαίνουν…»
Το σπιτάκι, που κάποτε μύριζε ζεστασιά και καφέ, τώρα μύριζε φόβο.. Κάθε βράδυ, κατέβαιναν στη μυστική βιβλιοθήκη, όχι για να διαβάσουν, αλλά για να αντισταθούν..
– «Θα το προστατεύσουμε αυτό το μέρος», είπε ο Πωλ, «όπως μας προστάτευσε κι εκείνο κάποτε.»
Κι έτσι έγιναν κάτι άλλο.. Σκιές ανάμεσα στα βούρλα..
Χέρια που ύφαιναν δίχτυα, όχι για ψάρεμα, αλλά για άμυνα..
Κάθε κίνηση ήταν προσφορά.. Κάθε σιωπή, προσευχή..
Η λίμνη κουβαλούσε πια ψιθύρους, όχι από αυτή τη ζωή, αλλά από μια άλλη..
Ένα αίσθημα που κανείς τους δεν μπορούσε να ονομάσει..
“Το έχεις ξανακάνει αυτό..”
Μέσα στη Βιβλιοθήκη
Κάτω από τη λίμνη, η παλιά βιβλιοθήκη αναστέναζε, σαν ζωντανό πλάσμα που ξυπνούσε από αιώνες ύπνου..
Πάπυροι λύνονταν μόνοι τους.. Χειρόγραφα ιαπωνικά, εύθραυστα από το χρόνο, στριφογύριζαν στον αέρα, πετώντας γράμματα που κανείς δεν μπορούσε να διαβάσει, μα κάθε ψυχή μπορούσε να νιώσει.. Η γλώσσα ήταν παλαιότερη από τις γλώσσες.. Κάποιοι κύλησαν στις τοιχογραφίες, άλλοι φώναζαν, μελάνι έσταζε πάνω στην πέτρα..
Η σκόνη υψωνόταν σαν ανάσα.. Ρίζες αρχαίων δέντρων έσπαγαν την οροφή, στριφογυρίζοντας προς τα κάτω για να ηρεμήσουν το χάος..
Μα ούτε εκείνες δεν μπορούσαν να συγκρατήσουν τη μαγεία..
Γράμματα χόρευαν στο πάτωμα, άλλα έλαμπαν σαν πυγολαμπίδες, άλλα προσπαθούσαν να βρουν νέα μορφή, άλλα απλώς χάνονταν..
Η Ταλιθά κι ο Πωλ μπήκαν μέσα.. Η βιβλιοθήκη παλλόταν..
– «Θυμούνται», ψιθύρισε η Ταλιθά.
– «Η παλιά μαγεία», είπε ο Πωλ, «από πριν ακόμη υπάρξει αυτή η λίμνη… από έναν άλλο καιρό.»
Και χωρίς ποτέ να το πουν, ήξεραν: δεν ήταν απλώς ιστορίες.. Ήταν αναμνήσεις.. Οι πάπυροι έκλαιγαν.. Τα χειρόγραφα ψιθύριζαν προσευχές.. Το παρελθόν αρνιόταν να κοιμηθεί..
Κάπου κάτω από τα πόδια τους, ο άνεμος θυμόταν..
Και η λίμνη επίσης..
Συνεχίζεται…
Μα κάτι αναδεύεται κάτω από την επιφάνεια..
Μια δύναμη αρχαία και λησμονημένη, που περιμένει να την θυμηθούν..
Κι όταν η αγάπη καλεί τη μαγεία, η λίμνη πάντα απαντά..
Μικρή Ματιά στο Επόμενο Κεφάλαιο – Η Κυρά της Λίμνης
Καθώς ο κίνδυνος μεγαλώνει, ο Πωλ και η Ταλιθά στρέφονται σε μια παρουσία που πάντα τους παρακολουθούσε σιωπηλά: την Κυρά της Λίμνης.. Η βοήθειά της φέρνει δύναμη.. αλλά και τίμημα..
Στο όνομα της αγάπης, θα ξυπνήσουν κάτι βαθύτερο από τη μνήμη μια επιλογή που ίσως προστατέψει τη λίμνη, μα θα τους αλλάξει για πάντα..
Κάποιες ιστορίες περιμένουν ζωές ολόκληρες για να ειπωθούν ξανά.. Οι πάπυροι είναι πια ανοιχτοί.. Το παρελθόν δεν κοιμάται..
Θα τους ακολουθήσεις στο νερό;
Αφήστε μια απάντηση