Να στείλεις γράμμα, λένε, είναι ξεπερασμένο.. Να περιμένεις μέρες για να φτάσει.. Να κολλάς γραμματόσημο. Να γράφεις διεύθυνση με το χέρι.. Αναχρονισμός..
Κι όμως, εκεί βρίσκεται η γοητεία..
Το να γράφεις γράμμα είναι πράξη αντίστασης.. Είναι σαν να φυτεύεις ένα αγριολούλουδο στο πεζοδρόμιο μιας πόλης που τρέχει.
Είναι σαν να λες: “Δεν θα βιαστώ. Δεν θα σε περάσω στα γρήγορα. Θα κάτσω εδώ, και θα σ’ ακούσω με προσοχή.”
Τα γράμματα είναι σώμα. Έχουν βάρος, χρώμα, μυρωδιά. Έχουν γωνιές, διπλώματα, γραμμές που τρέμουν. Το χαρτί θυμάται το χέρι που το χάιδεψε, και η μελάνη θυμάται τις σκέψεις που γεννήθηκαν αργά.
Να γράφεις ένα γράμμα σημαίνει να δίνεις χρόνο. Όχι απλώς τον χρόνο σου. Αλλά τον καλύτερο σου χρόνο: εκείνον που κάθεσαι ήσυχα,
χωρίς να κοιτάς την οθόνη, χωρίς να περιμένεις απάντηση μέσα σε δευτερόλεπτα.
Τα παλιά γράμματα έχουν κάτι απ’ το φως των κεριών. Και τα παλιά ταχυδρομεία είχαν κάτι από ναούς. Μια σιωπηλή “ιερότητα”.
Μια ευγένεια που δεν φώναζε για να ακουστεί..
Αν αυτό είναι αναχρονισμός, τότε ας είναι. Θα γράφω γράμματα όπως άλλοι χορεύουν σε βροχή.
Όχι γιατί πρέπει, αλλά γιατί είναι ένας τρόπος κι αυτός να μείνω ανθρώπινη.
Αφήστε μια απάντηση