Μερικά πράγματα απλώς… δεν είναι.
Δεν έγιναν. Δεν ειπώθηκαν. Δεν σώθηκαν.
Δεν κύλησαν όπως ελπίσαμε.
Δεν φώτισαν τον δρόμο, ούτε άνοιξαν το χέρι.
Και δεν πειράζει.
Γιατί όσο κρατάμε χώρο μέσα μας γι’ αυτά που δεν υπήρξαν, τόσο κλείνουμε την πόρτα σε ό,τι μπορεί να είναι.
Η αποδοχή δεν είναι παραίτηση.
Είναι η στιγμή που σταματάς να χτυπάς την πόρτα που δε θα ανοίξει, και στρέφεσαι προς το φως που δεν είχες προσέξει δίπλα σου.
Δεν χρειάζεται να συμφιλιωθείς με όλα.
Ούτε να τα καταλάβεις.
Απλώς… να τους δώσεις την άδεια να μη γίνουν.
Να πεις:
“Αυτό δεν έγινε.”
“Αυτό δεν με διάλεξε.”
“Αυτό δεν άνθισε.”
Και μετά, με πιο ήσυχο βήμα, να πας προς εκείνα που υπάρχουν, που σ’ αγαπούν σιωπηλά, που σε περίμεναν όσο ήσουν κολλημένη στο πριν.
Η ζωή δεν φτιάχνεται με ό,τι δεν έγινε.
Φτιάχνεται με εκείνα που είναι εδώ, μικρά, απλά, και –ναι– ανεπιτήδευτα αληθινά.
Αφήστε μια απάντηση