Δεν είναι ότι δεν ξέρω να στείλω ένα μήνυμα. Ούτε ότι με τρομάζει το πληκτρολόγιο ή οι ειδοποιήσεις. Είναι απλώς πως… όταν γράφω ένα γράμμα, δεν γράφω απλώς λέξεις.. αλλά αφήνω κομμάτια μου μέσα στον φάκελο.
Γράφω γράμματα γιατί ο χρόνος αλλάζει μορφή εκεί.. Απλώνεται, ανασαίνει, κουρνιάζει.. Γράφω με το χέρι γιατί μου θυμίζει πως είμαι άνθρωπος με λάθη, μουτζούρες, δισταγμούς, παύσεις.. Μου θυμίζει πως κάπου ένας άνθρωπος θα ανοίξει έναν φάκελο, και ίσως κρατήσει για λίγο την ανάσα του.
Γράφω γιατί δεν αντέχω την αμεσότητα των pixels.. Θέλω την καθυστέρηση.. Θέλω το γραμματόσημο.. Θέλω να περιμένω..
Ένα γράμμα είναι χρόνος συμπυκνωμένος σε χαρτί.. Είναι απόδειξη ότι υπήρξα, έστω για λίγο, κάπου αλλού, με σκέψεις δικές μου, γραμμένες ειδικά για σένα..
Δεν γράφω γράμματα από συνήθεια.. Τα γράφω επειδή είναι ερωτική επιστροφή στην ησυχία.. Επειδή πιστεύω ακράδαντα ότι κάποιες λέξεις δεν πρέπει να διαβάζονται στην οθόνη, πρέπει να κρατιούνται στα χέρια.
Κι όσο υπάρχουν άνθρωποι που ανοίγουν φακέλους με καρδιοχτύπι, εγώ θα συνεχίσω να γράφω.
Αφήστε μια απάντηση